هر مرادی را به همت می توان تسخیر کرد

mosafer-tanha-08 — Wed, 07 Nov 2007 06:48:03 GMT

همین روزا دوباره میام

mosafer-tanha-08 — Thu, 30 Nov 2006 13:06:43 GMT

خیلی وقته چیزی ننوشتم ، مثلا وقت نداشتم و هزارتا دلیل دیگه ولی واقعیتش اینکه حس نوشت نداشتم این روزا توی دانشگاه خیلی می خندیم راستش سوژه برای نوشت هم زیاد دارم ولی حس نوشتن ندارم ، بچه های کلاس با هم خیلی صمیمی شدن و یه جورایی دوستای خیلی خوبی هستیم

از نت خیلی دلم گرفته نمی دونم این تقصیر نته یا فرهنگ اشتباه ما ایرانیا که همه جا دنباله حرف هستیم و همیشه راهی برای آزار اطرافیانمون پیدا می کنیم ، من توی نت دوستای خوبی پیدا کردم ولی فکر میکنم دوست دارم دوستان حقیقی داشته باشم نه دوستان مجازی بجز بعضی از اونا که خیلی واقعی و بی آزار هستند.

روزا وقتی به دانشگاه میرم و آدمهای مختلف رو می بینم گاهی فکر میکنم اگه توی نت بود این آدمها خودشونو چه جوری معرفی میکنن جالبه مگه نه؟

هنوزم بعضی وقتا توی دانشگاه دلم میگیره چون شاهد خود باخته گیهایی هستم که دله آدم رو بدرد میاره ولی خب جای شکرش باقیه که بچه های کلاسه ما خیلی خوبن و سر براه بخصوص مهری گلم که مثل یه فرشته مهربونه مهری اونقدر ساده و صمیمیه که گاهی فکر میکنم اگه اون نبود چقدر لحظات توی دانشگاه سخت می گذشت.

و فاطمه با اون شیرین کاریهای بی نظیرش مثلا هفته گذشته دیرش شده بود و برای اینکه زودتر به سرویس دانشگاه برسه کارهای اجرایی شو نتونسته روی سی دی رایت کنه و بخاطر همین هارد دستگاهشو کنده بوده و آورده بود به استاد نشون میداد ، و استاد گیج و مبهوت که این چیه دادی دست من

فاطمه بی نظیره شما باید باهاش زندگی کنید یا لااقل همکلاس باشین تا بدونین من چی میگم ،

مثلا هفته گذشته که فوتباله استقلال و پرسپولیس بود ما سر کلاسه ادبیات بودیم

فاطمه داشت با خواهر دوقلوش زهرا تلفنی حرف می زد و مهری گفت فاطمه بپرس که بازی چند چند شده؟

فاطمه به خواهرش گفت زهرا تلویزیون روشنه

خواهرش گفت آره

فاطمه گفت بزن کاناله 3

خواهرش گفت باشه،

فاطمه گفت داره فوتبال میده ؟

خواهرش گفت آره

فاطمه گفت پس باشه خداحافظ

حالا شما تصور کنید قیافه همه ما رو که منتظر شنیدن نتیجه بازی بودیم و در جواب نگاه مبهوت ما خنده بی قافیه فاطمه و بدنبالش کلمه آه ه ه

فاطمه واقعا بامزه و شیرینه البته گاهی هم از شیرینی دل آدمو میزنه

شمیم نازنین که همه آقایان براش دایی . همه خانمها براش خاله هستند شمیم خیلی مهربان و یکرنگه

شرمین شیطون و بلا که پیام بیچاره رو کشته با آزارهاش شرمین با زیانش و دستاش پیام رو می چلونه

و پیام که مزه کلاسه با همه شیرین زبونیهاش و شیطنتاش نمی زاه کلاس آروم باشه

مثلا جلسه قبل که هندسه ترسیمی داشتیم یه کاغذ سفید رو به استاد داد و تاکید کرد که استاد ما این تمرینها رو با آبلیمو نوشتیم و حالا بی رنگه

پیام بچه خوب و با جنبه ایه که با اینکه زیاد شوخی میکنه ولی اصلا بی ادب نیست گاهی وقتا دلم برای پیام میسوزه چون خیلی شوخه و دیگران بخودشون اجازه میدن هر چی بهش بگن و گاهی حس میکنم از ته دل می رنجه ولی اون خیلی با معرفته و از تقصیر همکلاسیهاش زود میگذره و دوباره شروع به شیطونی میکنه

عاطفه عسل منه که من همیشه بهش میگم آخه تو چرا اینقدر عسلی و اونم قرمز میشه میگه تو به من اعتماد بنفس میدی

المیرای مهربان و موبایل بدست که اگه با تلفن حرف نزنه همیشه ساکته

سعید نازنین که مهربانیش حدی نداره و من فکر می کنم برای دوستاش دوست بی نظیریه سعید از اون پسراییه که معنی همکلاسی رو خوب میدونه و براش دختر و پسر فرقی نداره همه هم کلاسی هستند سعید خیلی با مزه شوخی میکنه مثلا توی کلاسه طراحی که استاد یکی از دخترا رو مدل کرده بود اون طراحی نمی کرد ووقتی استاد علتش رو پرسید گفت استاد ما خودمون خواهر مادر داریم به ناموس کسی نگاه نمی کنیم و شلیک خنده بود که کلاس رو به غوغا کشید و تا آخر کلاس استاد نتونست کلاس رو آروم کنه

و بلاخره فرشاد خجالتی و مودب فرشاد هم شیطونه هم خندان هم وقت شناس یعنی حد خودش رو با همه نگه میداره

گفتگوی من و نازی زیر چتر

mosafer-tanha-08 — Fri, 08 Sep 2006 07:50:18 GMT

نازي : بيا زير چتر من كه بارون خيست نكنه
مي گم كه خیلي قشنگه كه بشر تونسته آتيشو كشف بكنه
و قشنگتر اينه كه
يادگرفته گوجه را
تو تابه ها سرخ كنه و بعد بخوره
راسي راسي ؟ يه روزي
اگه گوجه هيچ كجا پيدانشه
اون وقت بشر چكار كنه ؟
هيچي نازي
دانشمندا تز مي دن تا تابه ها را بخوريم
وقتي آهنا همه تموم بشه
اون وقت بشر
لباسارو مي كنه و با هلهله
از روي آتيش مي پره
نازي : دوربين لوبيتل مهريه مو
اگه با هم بخوريم
هلهله هاي من وتو
چطوري ثبت مي شه
عشق من
آب ها لنز مورب دارند
آدمو واروونه ثبتش مي كنند
عكسمون تو آب بركه تا قيامت مي مونه
نازي : رنگي يا سياه سفيد ؟
من سياه و تو سفيد
نازي : آتيش چي ؟ تو آبا خاموش نمي شن آتيشا
نمي دونم والله
چتر رو بدش به من
نازي : اون كسي كه چتر رو ساخت عاشق بود
نه عزيز دل من ‚ آدم بود

حسین پناهی

هلو

mosafer-tanha-08 — Tue, 15 Aug 2006 06:42:24 GMT

خیلی وقت بود که حوصله آپ کردن نداشتم خب راستش موضوع نداشتم یا شاید حس نوشتن رو نداشتم بحرحال ننوشتم

ولی گاهی مردمک چشم آدم توی دوربین چشمخانه صحنه هایی رو شکار میکنه که شاید مدتها از یادش نره دیروز من شاهد یکی از همین صحنه ها بودم که بد جوری دلم رو بدرد آورد

قضیه از این قرار بود که من همراه مادرم برای خرید رفته بودم بیرون و در پایان خرید مادرم به میوه فروشی محل رفت تا کمی خرید کنه

می دونید میوه فروشی جاییکه شما متوجه سلیقه ها و طبقه مالی افراد می شین از طرز خرید آدمها می فهمین که چقدر تمول مالی دارن

خلاصه مادر وارد میوه فروشی شد و من برای اینکه جلوی دست پای کسی رو نگیرم بیرون مغازه طوری که کاملا مشرف به داخل مغازه باشم ایستادم

و محو تماشای خانمها و آقایونی شدم که با استرس و یا با بی خیالی از اتیکت قیمتها مشغول جمع آوری میوه درون ساک دستی بودن

بعضی ها چند بار قیمت هر چیز رو می پرسیدن و هی دو دوتا می کردن و بعضی ها بدون سوال کردن قیمت پلاستیک ها رو پر می کردن و غر می زدن که چرا میوه درجه یک نیست

خانمی توجهم رو جلب کرد که با مردی که پشت ترازو ایستاده بود بحث می کرد، زن توی یه کیسه 5 یا 6 عدد خیار جمع کرده بود و از فروشنده می خواست که به اندازه 100 تومان برایش بکشد و فروشنده می گفت باید نیم کیلو شود چون پول خورد ندارد و بلاخره مرد فروشنده موفق شد و برایش 200 تومان خیار کشید در همین حال چشمم به پسرک کوچکی افتاد که گوشه چادر مادر را سخت چسبیده بود و با التماس چادر را می کشید مادر مستاصل پلاستیک خیار را نشانش داد و سعی کرد به او توضیح بدهد که همه پولش را بابت خیار داد و حالا نمی تواند برایش چیزی بخرد ولی پسرک مظلومانه التماس می کرد و به طرف خاصی اشاره می کرد مامان من هلو می خوام فقط 1 دونه برام بخر مادر دست پسرک را کشید و چادرش را جمع کرد و از مغازه بیرون آمد در حالیکه چشمهایش پر از اشک بود

با لحنی پر از درد به او قول داد که بعدا برایش یه عالمه هلو بخرد

و من شاهد این صحنه بودم

در حالیکه سرم سیاهی می رفت و هیچ کاری از دستم بر نمیآمد

همراه مادر به خانه برگشتیم و من بلا فاصله به اتاقم پناه بردم تا اشکهایم را به خلوتش هدیه کنم

نمی دانم چقدر تنهاییم طول کشید ولی صدای مادر منو به خودم آورد که می گفت کجایی قناری کوچولوی من و بعد در اتاقم باز شد و مادر با یه ظرف میوه وارد شد

بیا میوه بخور عزیزم

هلوی زیبا با آن آب و رنگ دلچسبش بدجوری خود نمایی میکرد و بسیار اشتها آور بنظر می آمد اما من ...

وقتی مادر ظرف میوه رو جلوم گرفت با تردید دستم رو جلو بردم و یه سیب برداشتم مادر با تعجب گفت ترانه !!!

تو هلو تمی خوری

در حالیکه بغض گلومو فشار می داد گفتم نه

مادر پرسید چرا تو که عاشق هلو بودی

با انزجار گفتم ولی حالا ازش متنفرم

این روزا باید هممون برای هم سایه باشیم

شبا یه کم دلواپسه کودک همسایه باشیم

سلام مرداد

mosafer-tanha-08 — Sun, 23 Jul 2006 15:35:18 GMT

ششم مرداد درست يكسال از اولين شبي كه من به نت اومدم مي گذره ، هيچوقت اون شب غمگين رو از ياد نمي برم ، سال 84 برام خيلي غم بهمراه آورده بود و نمي دونستم كه با به هم ريختن باورهام چه بايد بكنم ، خيلي سخته كه شما مجبور بشيد همه افكارتون رو زير و رو كنيد ، وباور كنيد همه چيزهايي كه تا ديروز شنيده بوديد دروغ بوده و بايد فراموشش كنيد ، خلآ بزرگي يه شبه توي افكارتون پيدا ميشه كه مطالعه و دانش و زمان زيادي مي خواد كه اونو پر كنيد و براي علامت سوالهاي پي در پي كه توي ذهنتون پيدا ميشه جوابهاي منطقي و درست پيدا كنيد.

جوابهايي كه انسان رو توي سرزمين غم به دشت جنون يا دير باوري يا خود فريبي نرسونه

من بايد خودمو از مرگ احساساتم نجات مي دادم و نمي ذاشتم روحم توي ورطه نفرت فرو بره

خب به نت اومدم و خيلي خوشبخت بودم كه در اولين شب ورودم به كوچه پس كوچه هاي اين دنياي خيالي دوست بسيار خوبي پيدا كردم . دوستي كه اميد مي داد

بعد از مدت كمي كه با نت آشنا شدم ، بدنبال وبلاگ نويسي افتادم ، يادمه به هركسي كه مي رسيدم سوال مي كردم شما بلدي وبلاگ بسازي ، و جوابش يك كلمه بود نه!..

تا اينكه حميد گل من دوست خوب بوشهري من برام يه وبلاگ ساخت .

ذوق اولين نوشته رو هيچوقت فراموش نمي كنم ، و لذت خوندن اولين كامنت رو

حالا بعد از اين همه مدت هنوز از خوندن كامنتهام ذوق مي كنم و غرق در لذت ميشم

مي دونيد كامنت ها مثل آلبوم عكس مي مونه وقتي آلبوم رو ورق مي زنيم يك سري از آدمها هميشه در همه حال چه شادي و چه غم در كنارمون هستند ولي بعضي ها فقط يه عكس باما دارن و ديگه هيچ

بحرحال از همه دوستاي خوبم كه توي اين مدت نوشته هاي منو خوندن و هميشه تشويقم كردن و حتي بيشتر از اوني كه حقم بود ازم تعريف كردن ممنونم و مثل هميشه بازم ميگم از اينكه به اين دنياي مجازي اومدم خوشحالم و ازاينكه دوستاي به اين خوبي پيدا كردم خوشحال تر

ما بدهكاريم به كساني كه صميمانه زه ما پرسيدند

معذرت مي خواهم چندم مرداد است

و نگفتيم

چون كه مرداد گور عشق گل خون رنگ دل ما بودست

پدر بزرگ

mosafer-tanha-08 — Thu, 22 Jun 2006 12:32:18 GMT

بابام هميشه وقتي خرداد ميشه ميگه يادتون باشه خرداد و تير و مرداد رو مواظب باشيد چون هميشه از قديم گفتن خرد تير مرد

البته اين يه شوخيه قديميه و براي خنده گفته ميشه ولي من از وقتي كه 8 سالم بود هر سال ماه تير رو با غم شروع ميكنم چون ياد آوره خاطره تلخ روزهاي آخر زندگي پدر بزرگ مهربانم براي منه .

پدر بزرگي كه فقط 8 سال تونستم باهاش زندگي كنم و ماه تير با بي رحمي تير غم بدون اون بودنو به دلم نشوند و خاطره تلخ مرگش رو روي دفتر خاطرات ششمين روزش ثبت كرد، پدر بزرگ كوله بار مهربونيها و نوازشها و قصه ها شو برداشت و توي پيچ اولين كوچه اولين ماه يك تابستان تفت زده به خاطره ها پيوست.

ومن موندم حسرت يك لحظه ديدنش ، تمناي پنهان شدن در آغوش پر از مهرش و آرزوي شنيدن صداي مهربانش ولمس دستان نوازشگرش

پدر بزرگ عزيزم مي دونم توي تموم اين سالها هميشه روح مهربونت مواظب من بوده و هست ،مي دونم كه مي شنوي و آگاهي

و مي دوني كه خيلي دوستت دارم وهيچ وقت فراموشت نمي كنم.

قورباغه

mosafer-tanha-08 — Fri, 09 Jun 2006 18:02:52 GMT

خب اولها که رفتم دانشگاه اونجا رو دوست نداشتم ، یادتونه براتون نوشتم که مجبورم تمام وقت ساکت بشینم و حرفهای مزخرف بشنوم که کی دماغش رو قشنگتر عمل کرده و یا کی موبایلش جدیدتره .........

بدجوری حوصله ام سر می رفت ، آنتراک بین کلاسها دیوانه کننده بود فکر کنید یه کریدور بزرگ بدونه حتی یه نیمکت با انبوهی از پسر و دخترهای جوان که توی هم می لولیدند .

خب خسته می شدم دیگه.

با خودم گفتم اینجوری که نمی شه باید یه جایی پیدا کنم که با این همه وسایل بتونم بشینم اونجا .

خوب که به دور و برم نگاه کردم دیدم بهه عجب جای دنجی آره پله های انتهای سالن که به پشت بام می رفت جای خوبی برای نشستن بود .

پس بدون هیچ خجالتی مستقیم بطرف پله ها رفتم و روی اولین پله نشستم . نمی تونید تصور کنید که چقدر شجاعت بخرج دادم که زیر انبوهی از نگاههای متعجب سنکوب نکردم .

دخترهای افاده ای دانشگاه چنان با تعجب به من نگاه می کردند که انگار به یه موجود فضایی که از یه سیاره دیگه اومده نگاه می کنن .

و پسرها با چشمهای ور قلمبیده خیره خیره مبهوت این شجاعت من بودند .

دیگه داشتم کم کم عرق می کردم این نگاهها اونقدر خیره و پر محتوا بود که من فکر کردم نکنه به مقدسات عالم توهین کرده باشم شاید نباید اینجا بشینم .

اما قدمهای کوتاه و محکمی که با اراده بسوی من می آمدند امید می آوردند ، یکی از دخترهای کلاس بود مهری اون خیلی محکم و با اراده اومد جلو و کناره من نشست

خب ما شدیم دونفر و اونا آروم تر شدند

حالا که اواخره ترمه دیگه وقتی کلاس تعطیل میشه اون پله تا پشت بام جا نداره که ما که سمت پیش کسوتی داشتیم و اونجا رو کشف کرده بودیم بتونیم بشینیم

بگذریم من تصمیم گرفتم خودم باشم و از هیچکس تقلید نکنم ، کم کم بچه ها دور من جمع شدند و کلاسمون به یه جمع صمیمی تبدیل شد که هم استادها خیلی دوستش داشتند هم خودمون . ما همه توی کلاس دوست هستیم چه پسر چه دختر دوست و همکلاسی

یکی از کارهایی که من خیلی دوست دارم و اکثر دخترها نمی تونن بخاطر آرایش زیاد انجام بدن اینکه وقتی می خوایم بریم سلف از زیر فواره های آب رد شیم که خیلی لذت بخشه

اولها همه به ما می خندیدند ولی حالا شده جزو تفریحاته بچه ها

روبروی بوفه دانشگاه به حوض خیلی بزرگه یا مثلا استخره

اونجا بزرگترین تفریگاه من و مهریه و فاطمه است چون به عشق دیدن اون استخر میریم بوفه وقتی که از بوفه بر می گردیم کناره استخر کلی ذوق می کنیم

می دونید چرا چون توی اون استخر پر از قورباغه های کوچولو

آخیش کاشکی شما هم بودید و می دیدید.

امروز جمعه بود دانشگاه هم تقریبا خلوت بود ما هم از فرصت استفاده کردیم کلی با قورباغه ها بازی کردیم

و براشون اسم گذاشتیم

یکیشون به پشت روی آب دراز کشیده بود و آفتابو نگاه می کرد همه قدش بزور دوسانت می شد اسمشو گذاشتیم چوچک ، یکی خال خالی بود اون دوسته منه تازه دمش افتاده اینقدم شیطونه که نگو همش داره دنباله این واون میکنه

من دوست دارم خودم باشم و از دیدن همه زیبایی های اطرافم لذت ببرم و لحظه ای از هارمونی زیبای کاینات جدا نباشم

خدا جونم خیلی دوست دارم خیلی

تولدت مبارک فرشته جونم

mosafer-tanha-08 — Tue, 06 Jun 2006 17:45:19 GMT

توی زندگی روزمره ،ما انسانها معمولا سعی می کنیم کسانی رو که دوست داریم بنحوی شاد کنیم ، این شاد کردن می تونه از راههای مختلفی مثله ، دادن هدایای کوچک و بزرگ ، ابراز علاقه، یک نگاه مهربان یا حتی یه جمله قشنگ باشه.

تا حالا شده که هیچ کدوم از اینکارها رو نتونید برای کسی که خیلی هم دوسش دارید رو در رو انجام بدید؟

در حالیکه از ته قلب می خواهید اونو خوشحال کنید و احساس قلبیتونو بهش منتقل کنید.

خب برای من پیش اومده

فرشته بانوی مهربانی که براستی یه فرشته است از دوستان مجازی منه توی اونور آبها.

قبلا هم در باره اش نوشته ام .

فرشته اونقدر مهربون و بی آزار و خوش قلبه که اینروزها تصور وجود همچین آدمهایی هم مشکله.

فقط باید باهاش معاشرت کنی تا بفهمی چقدر پاک و معصومه .

همین خوش قلبی و معصومیتش باعث شده که دوستان زیادی داشته باشه .

ومنم با کمال افتخار یکی از دوستاشم البته اون منو خیلی لوس می کنه و همیشه به همه میگه ترانه عشقه منه هر کی بهش از گل نازکتر بگه با من طرفه ها.

منم همیشه جلوی همه پز می دم می گم منو میگه ها، و با پشت گرمی فرشته چه شیطنت هایی که نمی کنم ، و اگه کسی از دستم شاکی بشه فرشته میگه کاریش نداشته باشین ، این ترانه ی من خیلی شیرینه ، بعد با اون خنده قشنگش ریسه میره و میگه از دست تو ترانه ی من آخه تو چقد شیطونی ، الهی من فدات بشم ، منم فوری میگم خدا نکنه بوست دارم

وقتی که فرشته غبار غمی به صداش میشینه من حاضرم هر کاری بکنم که اون بخنده و شاد باشه .

فرشته جونم من توی این دنیای مجازی هیچ کاری نمی تونم برات بکنم جز اینکه با این نوشته بگم خیلی دوستت دارم و آرزو می کنم همیشه خوشبخت و شاد باشی

این هدیه تولده من به تو دوست عزیز و فرشته خوب منه

دوستت دارم بوست دارم

تولدت مبارک

عشق

mosafer-tanha-08 — Sat, 27 May 2006 17:45:14 GMT

به خانه میرفت باکیف و با کلاهی که به هوا بود

چیزی دزدیدی؟

مادرش پرسید

دعوا کردی باز؟

پدرش گفت

و برادرش کیفش را زیرو رو می کرد

به دنبال آن چیزی که در دل پنهان کرده بود

تنها ،مادربزرگش دید گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش

وخندید

حسین پناهی

ترانه دیگه رویا نداره

mosafer-tanha-08 — Thu, 18 May 2006 15:48:18 GMT

یادمه بچه که بودم ساعتها روی سکوی پنجره مینشستم و با لذت به کلاغهای سیاهی که روی درختای بلند چنارهای کنار خیابون لانه داشتند چشم می دوختم .

همه رویای من در این خلاصه می شد که ایکاش یه جوجه کلاغ داشته باشم و بزرگش کنم توی رویا تصور میکردم یه روز که دارم توی حیاط بازی میکنم خانم کلاغه میاد و یه بچه اشو به من میده و میگه خوب نگه اش دار منم توی عالم رویا بهش قول میدادم که اونو مثل خودم دوست داشته باشم.

ما از اون خونه رفتیم و این رویا هرگز به واقیعت پیدا نکرد.

من بزرگتر میشدم و لوازم تحریر فروشیها جاذبه دیوانه کننده ای داشتند ، یادمه مادرم منو بزور از پشت ویترین لوازم تحریر جدا میکرد.

رویای شیرین من توی اون دوران داشتن یه بسته مداد رنگی 48 رنگ بود که باهاش هرچی میکشم تبدیل به واقعیت بشه ، ذوق اون شب رو هیچ وقت از خاطرنمی برم وقتی صاحب او بسته مداد رنگی شدم

و رویاهای شیرین هر شب رو با او نقاشیهای خیالی دلپذیر.

همه این رویاها زیاد طول نکشید ، چون یه روز که از مدرسه اومدم با جسد تراشیده شده و کوچک شده مدادهای جادوییم روبرو شدم که بدست آرش برادر کوچولوم به مرگ محکوم شده بودند

اگر چه مادر همون شب یه بسته دیگه برام خرید ولی اونا به هیچ وجه جادویی نبودند و رویای من محکوم به فنا شد.

تابستانهای گرم و تفت زده خانه مادر بزرگ و سایه بزرگ درخت انجیر تنومند من که همسن خودم بود و پدر بزرگ برای من اونو کاشته بود و میوه های شیرینش و مزه خیال انگیزش برام مثل روزهای افسانیه ای که هرگز نمیتونه تکرار بشه یادمه به محظ اینکه به خونه مادر بزرگ می رسیدیم لباس عوض میکردم

بی اعتنا به خستگی سفرعاشقانه به درختم پناه میبردم و از شاخه های زیباش بالا میرفتم و قد خودمو با شاخه هاش اندازه میگرفتم و شاهد بزرگ شدنم لابلای برگهاش بودم .

سه ماه تابستان من بودم و درختم و رویاهای شیرینی که بالای اون داشتم هرگز نمیتونم اون بعد از ظهرهای داغ رو فراموش کنم که با بالش کوچولویی که مادر بزرگ برام دوخته بود روی شاخه بزرگ درخت میرفتم

و رو به آسمون دراز میکشیدم با انبوهی از مجله نوجوان .

خونه مادر بزرگ ازدست رفت و حالا یه غول نخراشیده 16 واحدی به نام آپارتمان جاشو گرفته

و من حتی نمی دونم که جای درختم کجای اون بوده

بزرگتر شدم و رویاهام هم تغییر کرد ولی همه اونا زود از دست رفتند ومن موندم و سوگ اونا.

حالا مدتیه که رویایی ندارم ، یعنی نمی خوام داشته باشم ،

چون پایان تموم رویاها خیلی تلخه

مادر بزرگ گم کرده ام در هیاهوی شهر آن نظر بند سبز را که در کودکی بسته بودی به بازوی من

در اولین حمله ناگهانی تاتارعشق،خمره دلم بر ایوان سنگ و سنگ شکست

دستم به دست دوست ماند پایم به پای راه رفت

من چشم خوردم من تکه تکه از دست رفتم در روز روز زندگانیم

بی تو نه بوی خاک نجاتم داد، نه شمارش ستاره ها تسکینم

چرا صدایم کردی؟چـــــــــــــــــــــــــــــرا؟

( شعر:حسین پناهی)